من آنقدر امروز وفردا های نیامدن رادیده ام

 

که دیگرهیچ وعده بی سرانجامی خواب وخیال وآرزوهایم راآشفته

 

نمیکند حالا یاد گرفتم که فراموشی دوای درد همه نداشتن ها،

 

نخواستن ها ونیامدن هاست،

 

یاد گرفتم که ازهیچ لبخندی خیال دوست داشتن به سرم نزند!

 

یاد گرفتم که بشنوم تافردا۰۰۰

 

وبه روی خود نیاورم که فردا ها هیچوقت نمی آیند۰